COVID-19: Το κέντρο μας μεριμνεί για την ασφάλεια όλων.

Το Κέντρο μας λειτουργεί σύμφωνα με τους κανονισμούς και τος οδηγίες του ΕΟΔΥ για τους χώρους παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

– Η είσοδος στο χώρο του θεραπευτηρίου γίνεται αποκλειστικά και μόνο με μάσκα

– Οι θεραπευτές φορούν μάσκες και προσωπίδες καθόλη τη διάρκεια των συνεδρίων

– Όλοι οι χώροι αερίζονται με σύστημα εξαερισμού με φυσικό αέρα -Οι αίθουσες απολυμαινονται μετά από κάθε συνεδρια με ειδικό απολυμαντικό αναγνωρισμένο από τον Ε.Ο.Φ

– Η είσοδος και η αποχώρηση γίνεται ακριβώς στην ώρα έναρξης και λήξης για να αποφεύγεται ο συνωστισμός

– Σε περίπτωση συμπτωμάτων (βήχας, δέκατα, πυρετός) η συνεδρια ακυρώνεται και μεταφέρεται σε νέα ημερομηνία

Μένουμε ασφαλείς ακολουθώντας τους κανόνες!

Προτάσεις για κατ’ οίκον δραστηριότητες για παιδιά με Αναπτυξιακές Διαταραχές εν μέσω Κορωναιού.

Για άλλη μια φορά τους τελευταίους 7 μήνες, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση εγκλεισμού, παρόμοια με αυτήν του Μαρτίου του 2020. Όμως, αυτήν τη φορά είναι λίγο διαφορετικά, γιατί οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, η κούρασημεγαλύτερη και ίσως και η υπομονή, και η δική μας και των παιδιών, πιο περιορισμένες.
Για αυτό παρακάτω σας προτείνουμε τρόπους να περάσει αυτό το χρονικό
διάστημα όσο πιο ομαλά και διασκεδαστικά γίνεται για όλους, γονείς και παιδιά:

-Προσπαθούμε να διατηρήσουμε ένα σταθερό πρόγραμμα, παρόμοιο με αυτό των προηγούμενων ημερών (όσο είναι εφικτό).
-Διατηρούμε σταθερές τις ώρες του βραδινού ύπνου αλλά και του πρωινού
ξυπνήματος.
-Προσπαθούμε να μη δημιουργήσουμε επιπλέον εμμονές, γιατί αυτό σημαίνει επιπλέον χρόνο εκπαίδευσης και προσαρμογής στόχων, όταν επιστρέψουμε στο κανονικό μας πρόγραμμα.
-Εάν μπορείτε να κάνετε μαθήματα/ συνεδρίες μέσω skype να τις κάνετε!!! -Έτσι,το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του παιδιού προχωράει και οι στόχοι του
προγράμματος επίσης εμπλέκουμε τα παιδιά μας στις καθημερινές δραστηριότητες/ υποχρεώσεις του σπιτιού (συμμάζεμα, καθάρισμα, μαγείρεμα, άπλωμα ρούχων, παρασκευή γλυκών).
-Παίζουμε παντομίμα, θέατρο σκιών, ποδόσφαιρο, ζωγραφίζουμε, βλέπουμε την αγαπημένη μας ταινία παίζουμε κουκλοθέατρο, χορεύουμε, παίζουμε κουτσό, σκοινάκι.
-Για παιδάκια με πιο μεγάλες δυσκολίες, βρίσκουμε παιχνίδια που τους
ευχαριστούν και αλληλεπιδρούμε μαζί τους
-Εάν πρέπει να βγούμε έξω με τα παιδιά, προτιμούμε ανοιχτούς χώρους,
χωρίς πολύ κόσμο, κοντά στη φύση (όπου είναι εφικτό).
-Μπορούμε οι γονείς να αλληλεπιδρούμε με το παιδί εναλλάξ. Με αυτόν τον
τρόπο και το παιδί γενικεύει πιο εύκολα στόχους και συμπεριφορές και
εμείς δεν κουραζόμαστε!
Ας αντιμετωπίσουμε όλη αυτήν την κατάσταση σαν μια ευκαιρία!!

Η σημασία της φιλίας στην παιδική ηλικία & ο ρόλος των γονέων.

Η σύναψη της φιλίας αποτελεί μία από τις πολυτιμότερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει κανείς, ενώ παράλληλα αναφέρεται σε μία σχέση, η οποία φαίνεται να συντροφεύει τον άνθρωπο ήδη από την πρώτη παιδική ηλικία.
Σύμφωνα με τον Hartup η φιλία περιγράφεται ως μία σχέση, η οποία
χαρακτηρίζεται από στοργή, αμοιβαιότητα και δέσμευση μεταξύ ανθρώπων που είναι ίσοι μεταξύ τους. Ωστόσο, η φιλία δεν θα μπορούσε να παραμένει ανεπηρέαστη από την εξελικτική τροχιά και την πορεία του ανθρώπου, καθώς φαίνεται ότι αυτή παρουσιάζει σημαντικές αναπτυξιακές διαφοροποιήσεις. Σύμφωνα με τον Selman ανάμεσα σε παιδιά ηλικίας 6 ετών και κάτω ένας φίλος είναι απλά ένας σύντροφος στο παιχνίδι ή κάποιος ο οποίος μένει κοντά. Ανάμεσα στην ηλικία των 7 έως 9 ετών η φιλία αρχίζει να βασίζεται κατά κύριο λόγο στην αμοιβαιότητα και στην επίγνωση των συναισθημάτων των άλλων, ενώ ανάμεσα στα 9 έως 12 έτη εμφανίζεται η έννοια της εμπιστοσύνης. Από την ηλικία των 12 ετών και άνω η φιλία αποτελεί μία σχέση σταθερή και συνεχή στο χρόνο, ενώ παράλληλα τα παιδιά αρχίζουν και κατανοούν περισσότερο την οπτική και τα συναισθήματα ενός άλλου ατόμου, δηλαδή του φίλου τους.
Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι παιδιά ηλικίας 4 και 5 ετών, παρότι δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως έννοιες όπως αυτή της αμοιβαιότητας και της εμπιστοσύνης ή να εκφράσουν με λόγια τι είναι η φιλία, μπορούν να διατηρήσουν στενές και στοργικές σχέσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα (Gottman, 1983). Επομένως, τα παιδιά μέσα από την παρέα των συνομήλικων (Graig & Baucom, 2007):
 Γνωρίζουν τον εαυτό τους και εξερευνούν τις δυνατότητες τους
επιτυγχάνοντας ένα σημαντικό επίπεδο αυτοαντίληψης.
 Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι τα παιδιά τα οποία κατέχουν μία
ξεχωριστή θέση σε μία ομάδα συνομήλικων παρουσιάζουν αυξημένα
επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας και καλύτερη σχολική επίδοση.

 Έρχονται σε επαφή με μία πληθώρα από διαφορετικά συναισθήματα
επιτυγχάνοντας με αυτόν τον τρόπο την αυτορρύθμιση, τη ρύθμιση
δηλαδή των συναισθημάτων τους μέσα από αποδεκτούς τρόπους.
 Μαθαίνουν να συνεργάζονται αλλά και να δρουν βάσει κανόνων που
θέτονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
 Αναπτύσσουν προκοινωνικές συμπεριφορές και δεξιότητες όπως αυτή
της ενσυναίσθησης, της παρηγοριάς, του μοιράσματος, της συμπόνιας και
της προστασίας.
 Μαθαίνουν να κατανοούν την οπτική και τα συναισθήματα των άλλων
αποβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο το στοιχείο του εγωκεντρισμού.
 Ικανοποιούν τις κοινωνικές τους ανάγκες, διαμορφώνουν προσδοκίες για
τη συμπεριφορά των άλλων και εμφανίζουν το στοιχείο της
διεκδικητικότητας, η οποία αποτελεί σημαντικό αναπτυξιακό ορόσημο.
Αντιθέτως, η κοινωνική απόρριψη φαίνεται ότι αποτελεί σημαντική πηγή άγχους και δυσφορίας για τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, καθώς αισθάνονται μοναξιά και βιώνουν συναισθήματα απογοήτευσης και ματαίωσης. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, οι γονείς είναι ιδιαίτερα σημαντικό να γίνουν «αρωγοί» των παιδιών τους σε αυτή τη διαδικασία, διδάσκοντας σε αυτά σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες, παρέχοντας τους πρότυπα συμπεριφορών και ρόλων, αποτελώντας για αυτά τον «καθρέφτη» της εξωτερικής πραγματικότητας, δίνοντας σε αυτά ευκαιρίες για αλληλεπίδραση και συνδιαλλαγή αλλά και βοηθώντας τα να ανακαλύψουν και να εδραιώσουν συμπεριφορές επίλυσης προβλημάτων (Graig & Baucom, 2007).

Μαθαίνοντας για το Σχολείο μέσα από το παιδί.

Αρκετοί γονείς πολύ συχνά παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους δεν μιλάνε συχνά για το τι συμβαίνει στην καθημερινότητα τους στο σχολείο, γεγονός το οποίο τους αγχώνει ιδιαίτερα, καθώς τα παιδιά περνούν ένα πολύ σημαντικό μέρος της μέρας τους στο σχολικό πλαίσιο. Έτσι λοιπόν, πολύ συχνά επαναλαμβάνεται ο ίδιος διάλογος με το γονέα να ρωτάει «Τι έκανες σήμερα στο σχολείο ?» και το παιδί πολύ συχνά να απαντάει «τίποτα», γεγονός το οποίο κάνει τους γονείς να αισθάνονται αποκλεισμένοι από τον κόσμο του παιδιού τους, ενώ παράλληλα αναρωτιούνται όλο αγωνία μήπως έχει συμβεί κάτι κακό στο παιδί τους και οι ίδιοι δεν το ξέρουν.Έχουμε όμως αναρωτηθεί αν μία διαφορετική ερώτηση θα οδηγούσε και σε μία διαφορετική απάντηση ?

-Ποιο είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη σήμερα στο σχολείο ?
-Πες μου μία περίεργη λέξη ή μία περίεργη ιστορία που άκουσες σήμερα
-Ποιος φίλος σου κάθεται μαζί σου στο θρανίο ?
-Θα ήθελες να κάθεσαι με κάποιον άλλο ?
-Πες μου κάτι που έγινε στο σχολείο και σε έκανε να γελάσεις πολύ
-Θυμάσαι κάτι που να έμαθες σήμερα ?
-Θυμάσαι κάποια στιγμή που να βαρέθηκες στο σχολείο ?
-Τι έφαγες σήμερα στο σχολείο ?
-Θυμάσαι κάτι που έγινε στο σχολείο και σε στεναχώρησε ?
-Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα στο σχολείο
-Αν μιλούσα με τη δασκάλα σου τι νομίζεις ότι θα μου έλεγε για σένα ?
-Χρησιμοποίησες καθόλου το μολύβι σου σήμερα ? Θυμάσαι τι έγραψες ?
-Πες μου τι παιχνίδι σου αρέσει να παίζεις στα διαλείμματα ?
-Υπάρχει κάποιο παιχνίδι που να μην σου αρέσει ?
-Θυμάσαι αν σε βοήθησε κάποιος σήμερα ?
-Θυμάσαι εάν βοήθησες εσύ κάποιον σήμερα ?

Όλες οι παραπάνω αποτελούν ερωτήσεις στις οποίες είναι πολύ πιθανό να πάρουμε μία διαφορετική απάντηση από το «τίποτα» που ανησυχεί πολλές φορές τους γονείς. Ας μην ξεχνάμε ότι η ερώτηση «Τι έκανες σήμερα στο σχολείο?» είναι πολύ γενική, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μπερδεύονται συχνά και να μην μπορούν να διακρίνουν ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο θα ήθελαν να αναφέρουν. Αντιθέτως, οι παραπάνω ερωτήσεις είναι πιο συγκεκριμένες και στοχευόμενες, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μπορούν να ανακαλέσουν πιο γρήγορα σκηνές που διαδραματίστηκαν στο σχολείο.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα παιδιά είναι πολύ πιθανό ειδικά εάν βρίσκονται σε πολύ μικρή ηλικία να απαντήσουν με γεγονότα τα οποία δεν εκτυλίχθηκαν την ίδια αλλά μία άλλη μέρα. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι σε πολύ μικρή ηλικία θα βοηθούσε ιδιαίτερα οι ερωτήσεις αυτές να παρουσιάζονται εικονογραφημένες, γεγονός το οποίο κάνει τη διαδικασία πιο διασκεδαστική αλλά και πιο εύκολη για τα παιδιά μικρής ηλικίας. Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν χρειάζεται να βομβαρδίζουμε το παιδί με πάρα πολλές ερωτήσεις, γιατί τότε δεν θα καταφέρουμε τίποτα άλλο παρά μονάχα να το μπλοκάρουμε. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι όταν το παιδί έχει οργανώσει τις εμπειρίες στην καθημερινότητα του, μόνο τότε αυτές θα μπορέσουν να αναδυθούν και να εκφραστούν.

Η δύναμη & η σημασία των παραμυθιών στη ζωή των παιδιών.

“Tα παραμύθια παρέχουν έναν μοναδικό τρόπο για τα παιδιά
να γνωρίσουν τα διλήμματα της εσωτερικής τους ζωής “
Bettelheim

‘’Το παραμύθι είναι το αλφαβητάρι της εικόνας της ψυχής’’
Campbell

Σύμφωνα με τον Winnicott (2003) τα παραμύθια αποτελούν ένα μεταβατικό
χώρο ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική πραγματικότητα. Τα παιδιά
έχουν τη δυνατότητα ανάλογα με το στάδιο της ψυχοσυναισθηματικής
ανάπτυξης στο οποίο βρίσκονται να συνδέσουν τη βιωμένη εμπειρία με αυτό που
διαβάζουν ανακαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο το κρυφό νόημα του παραμυθιού
(Bettelheim, 2010). Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά μέσα από τα παραμύθια :
 Αναπτύσσουν τη συμβολική τους σκέψη και διεγείρουν τη φαντασία τους.
 Εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο τους και τον τρόπο έκφρασης τους.
 Κατασκευάζουν στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων.
 Δομούν τον εσωτερικό τους κόσμο, καθώς τα παραμύθια μεταφέρουν
σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή.
 Αναγνωρίζουν και κατανοούν το αντίθετο ανάμεσα στο καλό και στο
κακό.
Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι η πόλωση αυτή,
ανάμεσα δηλαδή στο κακό και στο καλό υπάρχει και στο μυαλό των
παιδιών, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να κατανοήσουν μία ενδιάμεση
κατάσταση, η οποία θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα. Την
ιδιαιτερότητα αυτή των παιδιών εξυπηρετεί και η δόμηση των
χαρακτήρων στα παραμύθια.
 Αποκτούν μία θετική προοπτική για τη ζωή αλλά και καλλιεργούν ένα
αίσθημα δικαιοσύνης, κατά κύριο λόγο μέσα από τη θετική κατάληξη που
επιφυλάσσουν οι ιστορίες για τους «καλούς» πρωταγωνιστές.

 Τοποθετούν πολλές φορές τους εαυτούς τους στη θέση των
πρωταγωνιστών, γεγονός που συμβάλλει στη δόμηση της ταυτότητας και
της αυτοαντίληψης τους.
 Εμπλουτίζουν το ρεπερτόριο των συναισθημάτων ερχόμενα σε επαφή με
το συναίσθημα της χαράς, της αγωνίας, της απογοήτευσης αλλά και της
προσμονής, γεγονός που προάγει τη συναισθηματική τους νοημοσύνη.
 Μαθαίνουν να αναγνωρίζουν αλλά και να διαχειρίζονται αυτά τα
περίπλοκα και έως εκείνη τη στιγμή ίσως ανοίκεια συναισθήματα,
επιτυγχάνοντας με αυτόν τον τρόπο τη συναισθηματική αυτορρύθμιση.

Πέρα όμως από όλα αυτά, δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η ανάγνωση των
παραμυθιών αποτελεί μία αμοιβαία συγκινησιακή διαδικασία συνδιαλλαγής,
καθώς τις περισσότερες φορές εμπλέκεται σε αυτήν τόσο ο ένας από τους δύο
γονείς όσο και το παιδί. Οι γονείς μετατρέπονται αυτόματα σε καθρέφτες
αντανάκλασης του κόσμου και τα παιδιά μαθαίνουν για την πραγματικότητα
μέσα από τα μάτια αυτών.

Έτσι λοιπόν, η διαδικασία αυτή δε θα μπορούσε να μην ενισχύει τη σχέση
ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά, καθώς αποτελεί μία στιγμή στοργικής
έκφρασης και ζεστασιάς ενώ παράλληλα προσφέρει μία σημαντική ευκαιρία για
μία από κοινού αλληλεπίδραση, ειδικότερα όταν γονείς και παιδί προσπαθούν να
«χτίσουν» μία ιστορία μαζί. (Bettelheim, 2010).

Εφηβεία & Όρια.

Η πειθαρχία δεν αφορά την τιμωρία αλλά το να διδάξουμε στα παιδιά κατάλληλους τρόπους συμπεριφοράς.
Για τους εφήβους, πειθαρχία σημαίνει να συμφωνήσετε μαζί τους για τη θέσπιση κατάλληλων ορίων και να τους υποστηρίξετε για να συμπεριφέρονται μέσα σ’ αυτά τα όρια.
Σε έναν έφηβο, χρειάζεται οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσεις όρια για να τον βοηθήσεις να μάθει να είναι ανεξάρτητος, να αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συμπεριφορά του και τα αποτελέσματά της και να επιλύει προβλήματα. Είναι απαραίτητο να αποκτήσει αυτές τις δεξιότητες για να γίνει ένας ενήλικας που θα έχει δικά του πρότυπα αποδεκτής συμπεριφοράς και σεβασμού προς τους άλλους.
Ένα σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι να μάθει να τηρεί κάποιους ξεκάθαρους κανόνες και συνέπειες παράβασης που έχετε συμφωνήσει εξαρχής.
Οι έφηβοι δεν έχουν όλες τις απαραίτητες δεξιότητες για να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Ακόμη κι αν σας λένε ότι δεν χρειάζονται καθοδήγηση, αυτό, σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα, δεν ισχύει. Ανεξάρτητα με το τι λένε ή πόσο επιμένουν, δεν είναι έτοιμοι ακόμη να πάρουν την ευθύνη για όλα. Υπάρχουν φορές που οι γονείς χρειάζεται να ελέγξουν τι κάνει ο έφηβος.
Για να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του εφήβου, οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις τεχνικές της θέσπισης ορίων και της εφαρμογής συνεπειών.
Τα όρια που συμφωνείτε έχουν σημαντική επιρροή στο παιδί σας. Οι έφηβοι στους οποίους τίθενται όρια για τη συμπεριφορά τους και συνέπειες για τις πράξεις τους, μαθαίνουν να έχουν αυτοέλεγχο και καλή κρίση.

Η πειθαρχία είναι πιο αποτελεσματική όταν:
· Επικοινωνείτε ανοιχτά με τον έφηβο, έτσι ώστε να εξετάζετε από κοινού αν τα όρια και οι κανόνες λειτουργούν καλά.
· Χτίζετε και διατηρείτε ένα ζεστό και αγαπημένο οικογενειακό περιβάλλον, ώστε το παιδί να νιώθει ασφάλεια να κάνει λάθη. Τα παιδιά που έχουν θερμές οικογενειακές σχέσεις μαθαίνουν να ελέγχουν τη συμπεριφορά τους, ειδικά όταν καθοδηγούνται από τους γονείς.
Η διαπραγμάτευση είναι βασικό στοιχείο της επικοινωνίας με τους εφήβους και μπορεί να βοηθήσει στην αποφυγή προβλημάτων. Η διαπραγμάτευση δείχνει στους εφήβους ότι σέβεστε τη γνώμη τους και τους βοηθάει να μάθουν να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις.
Πως θέτουμε όρια
Οι γονείς χρειάζεται να είναι ξεκάθαροι για το τι περιμένουν από τα παιδιά τους και τι είναι αποδεκτό. Η θέσπιση ορίων λειτουργεί καλύτερα όταν ο γονιός έχει καλή σχέση με το παιδί του. Σε μια θετική σχέση, είναι πιο εύκολο ο έφηβος να αποδεχτεί τις αξίες και τα πιστεύω σας και να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους βάζετε όρια στη συμπεριφορά του. Αντίστοιχα, είναι πολύ πιο δύσκολο να επηρεάσετε τον έφηβο όταν συνεχώς διαφωνείτε μαζί του, τον διορθώνετε και τον κρίνετε. Δε θα θέλει να συνεργαστεί με σας για να λύσετε τα προβλήματα και μπορεί να σας πολεμάει. Όταν οι έφηβοι δεν νιώθουν συνδεδεμένοι με τους γονείς τους, μπορεί να μην είναι πρόθυμοι να σεβαστούν τις σκέψεις ή τα συναισθήματα των γονέων τους.

Κάντε τους κανόνες ξεκάθαρους.
Τα ξεκάθαρα όρια και προσδοκίες από μόνα τους αποθαρρύνουν την προβληματική συμπεριφορά του παιδιού. Επίσης το βοηθούν να αναπτύξει θετική κοινωνική συμπεριφορά και ενδιαφέρον για τους άλλους.
Ο έφηβος θα ακολουθήσει πιο εύκολα έναν κανόνα αν είναι συγκεκριμένος και εύκολος. Χρειάζεταινα είστε ξεκάθαροι για τη συμπεριφορά που προσδοκάτε. Θα βοηθήσει αν σιγουρευτείτε ότι έχει καταλάβει τι περιμένετε απ’ αυτόν. Για παράδειγμα, ο κανόνας «Έλα στο σπίτι μετά το σινεμά» μπορεί να σημαίνει άλλο πράγμα για σας και άλλο για τον έφηβο. Αν διατυπώσετε τον κανόνα με περισσότερη ακρίβεια, θα είναι πιο εύκολο να τον ακολουθήσει, π.χ. «Θέλω να έρθεις κατευθείαν στο σπίτι μόλις τελειώσει το σινεμά και να μην πας κάπου αλλού.» Επίσης, ο κανόνας «Η Μαρία δεν θα γυρίζει στο σπίτι πολύ αργά» δεν είναι πολύ βοηθητικός γιατί δεν διευκρινίζει πότε πρέπει η Μαρία να γυρίζει στο σπίτι ή τι σημαίνει «πολύ αργά». Ενώ, ο κανόνας «Η Μαρία πρέπει να είναι στο σπίτι πριν τα μεσάνυχτα την Παρασκευή και το Σάββατο» είναι ξεκάθαρος και δεν αφήνει περιθώρια μπερδέματος ή λογομαχίας.
Ο ξεκάθαρος κανόνας λέει στο παιδί τι να κάνει και όχι τι να μην κάνει.
Όταν αναρωτιέστε πώς να διατυπώσετε έναν κανόνα, σκεφτείτε «Τι διαφορετικό/καλύτερο θέλω να κάνει το παιδί μου σ’ αυτή την περίσταση;» Χρησιμοποιήστε σύντομες φράσεις και απλά λόγια ώστε να θυμάται εύκολα τους κανόνες.
Αναδιαμορφώστε τους κανόνες όποτε χρειάζεται.
Οι κανόνες του σπιτιού χρειάζεται να αναπροσαρμόζονται με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και δείχνουν μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Δείξτε προθυμία να συζητήσετε με τον έφηβο και να αναδιαμορφώσετε τους κανόνες όταν προκύπτουν νέα θέματα, για παράδειγμα, οι κανόνες για τον περιορισμό της κυκλοφορίας και για τα ερωτικά ραντεβού, καθώς το παιδί μεγαλώνει.
Βγάλτε κάποιον κανόνα από τη γραπτή λίστα όταν όλοι τον ακολουθούν αυτόματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κανόνας δεν ισχύει πλέον αλλά ότι απλά δεν χρειάζεται πια να είναι γραμμένος.
Αν και οι κανόνες αλλάζουν, πάντα υπάρχει ανάγκη για κανόνες. Ακόμη κι αν υπάρχουν νεαροί ενήλικες στο σπίτι, οι κανόνες εξασφαλίζουν ότι όλοι κατανοούν τις ευθύνες τους στο σπίτι.

Συμπεριλάβετε τον έφηβο.
Ενώ οι έφηβοι βασίζονται στους γονείς τους για να θέσουν και να διατηρήσουν τα όρια, θέλουν επίσης να έχουν άποψη γι’ αυτά. Μπορείτε να συμπεριλάβετε τον έφηβο όταν φτιάχνετε κανόνες, ακούγοντας την άποψή του γι’ αυτούς. Μπορεί επίσης να προτείνει κάποιες ιδέες για το ποια θα ήταν μια δίκαιη συνέπεια όταν οι κανόνες παραβιάζονται. Όταν ο έφηβος αντιλαμβάνεται ότι τον ακούτε και ότι μπορεί να συνεισφέρει, είναι πιο εύκολο να θεωρήσει ότι είστε δίκαιοι και να τηρήσει τους συμφωνημένους κανόνες.
Βέβαια, δεν είναι πάντα εφικτό να συμφωνήσετε με τον έφηβο για τους κανόνες. Ωστόσο, οι κανόνες θα πρέπει να υπάρχουν, γιατί τελικά, είναι δική σας ευθύνη να αποφασίσετε ποιους κανόνες θα έχετε. Όταν δεν μπορείτε να συμφωνήσετε, πείτε στον έφηβο ότι ίσως να μην είναι ο καλύτερος ή ο πιο δίκαιος κανόνας αλλά είναι ο καλύτερος που μπορείτε να προτείνετε τώρα.
Κάντε τους κανόνες δίκαιους.
Δίκαιος είναι ο κανόνας που ισχύει το ίδιο για όλους στην οικογένεια. Για παράδειγμα, ο κανόνας «Πάντα χτυπάμε την πόρτα πριν μπούμε στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά», δεν είναι δίκαιος γιατί στην πραγματικότητα ισχύει μόνο για τα παιδιά.
Ένας πιο δίκαιος κανόνας είναι «Πάντα χτυπάμε την πόρτα πριν μπούμε στο δωμάτιο οποιουδήποτε.» Έτσι, οι κανόνες για τον έφηβο είναι και κανόνες του σπιτιού. Ένας καλός τρόπος να δείξετε δικαιοσύνη είναι να ακολουθείτε και σεις τους κανόνες του σπιτιού.
Κανόνες στο σπίτι
Ένας καλός τρόπος να θέσετε όρια είναι να έχετε ξεκάθαρους κανόνες στο σπίτι. Αυτό διευκολύνει τα παιδιά να φέρονται σύμφωνα με τις προσδοκίες σας.
Οι καλοί κανόνες δηλώνουν ξεκάθαρα ποια είναι η αναμενόμενη συμπεριφορά. Είναι βοηθητικό να γράψετε τους κανόνες και να τους αναρτήσετε κάπου για να τους βλέπει όλη η οικογένεια.
Οι κανόνες του σπιτιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους εξής λόγους:
· Για να περιγράψετε τις προσδοκίες σας για συγκεκριμένη συμπεριφορά.
Αν για παράδειγμα, η έφηβη κόρη σας έρχεται συχνά καθυστερημένα από το σχολείο, μπορείτε να έχετε έναν κανόνα που λέει: «Όλοι χρειάζεται να έρχονται κατευθείαν στο σπίτι μετά το σχολείο κάθε μέρα.»
· Για να διδάξετε στα παιδιά σας ποια είναι η αποδεκτή συμπεριφορά.
Αν θέλετε ας πούμε να μάθετε στα παιδιά πώς να δείχνουν σεβασμό στους άλλους, οι κανόνες μπορεί να λένε: «Όλοι χρειάζεται να μιλούν ευγενικά, να έχουν τρόπους, να ζητάνε την άδεια πριν αγγίξουν τα πράγματα των άλλων και να χτυπάνε την πόρτα πριν μπουν σε δωμάτιο άλλου.»
Να έχετε λίγους κανόνες.
Οι πολλοί κανόνες μπορεί να δείχνουν ότι προσπαθείτε να έχετε πολύ έλεγχο στη ζωή του εφήβου.Θεσπίστε κανόνες μόνο για τα θέματα και τις καταστάσεις που βάζουν σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια του εφήβου ή της οικογένειάς σας ή για καταστάσεις που επηρεάζονται αρνητικά τα δικαιώματα και τα συναισθήματα άλλων ανθρώπων. Αφήστε τα υπόλοιπα θέματα να τα διαχειριστεί ο έφηβος. Δηλαδή, δώστε στον έφηβο κάθε ευκαιρία να επιτύχει στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που συναντά. Δώστε του υποστήριξη όταν προσπαθεί να είναι υπεύθυνος, ώριμος και ανεξάρτητος.

Συζητήστε με τον έφηβο για τις υπευθυνότητες που έχει.
Για παράδειγμα, «Εγώ είμαι υπεύθυνη να φροντίζω για τη διαβίωσή σου αλλά έχεις και συ υπευθυνότητες π.χ. να τακτοποιείς το δωμάτιό σου.»
Επαινέστε τον έφηβο όταν τηρεί τους κανόνες που έχετε συμφωνήσει